 |
Generaties christenen hebben de kruisweg gebeden
veelal door in kerken, kloosters, op bedevaartsplaatsen de kruisweg
te gaan.
Generaties christen van vroeger.
En de generatie van nu?
Kunnen wij, durven wij nog meegaan op een kruisweg?
Verbinden wij onze eigen levensweg met de weg die Jezus ons
is voorgegaan?
Pijn, lijden aan elkaar, het kruis in zijn zo vele vormen.
Wat doen wij ermee?
Negeren, uit de weg gaan, eroverheen leven?
Of durven wij ernaar kijken, het een plaats geven en leren van
Hem die het kruis heeft gedragen en op het kruis is gestorven?
Al meer dan een kwart eeuw hangt de kruisweg van de stilte in onze
pandgang:
een dagdagelijkse uitdaging en uitnodiging om Jezus niet uit
de weg te gaan.
En toch, veelal zien we de kruisweg niet,
zien we Hem niet en leven we er achteloos aan voorbij. |
Maar de oproep hangt in onze pandgang:
twaalf staties – Armand Demeulemeester schilderde eigen-zinnig
twaalf taferelen uit het lijdensverhaal – levensgroot uitgebeeld,
op mensenhoogte aangebracht.
Wanneer het concrete leven ons door de oppervlakkige lagen doet
heen schieten, dan zien wij dat Hij ons aankijkt.
Wij worden gezien en dat doet ons zien, kijken en meegaan.
Jezus kijkt ons aan.
Hij wendt zijn blik niet af, wie of waar we ook zijn:
slapend, terwijl Hij waakt;
verraad, verloochening, bespotting, veroordeling – Hij blijft
ons aanzien.
Hij vervolgt zijn weg: hét kruis dragend, ons kruis dragend
tot alle leed geleden is.
Zijn blik wordt licht.
Het is de levensgang van de monnik, omdat het de levensgang van
de christen is –
de levensgang van de mens, van elke mens.
De kruisweg van de stilte heeft nu onze pandgang verlaten.
Noodgedwongen.
Om na enkele jaren terug te keren naar de stilte van een nieuw kloosterpand.
De tussentijd is een kans om mede-christenen, om mede-mensen te
laten delen
in de weg die wij, broeders, dagdagelijks gaan.
De blik van Jezus op onze mensenweg – de openbaring van wie
Hij is.
Hij is er voor elke mens.
En daarom komt de kruisweg van de stilte nu tot u.
Wij, broeders van de Sint-Sixtusabdij, zouden het nooit aangedurfd
hebben om onze kruisweg tentoon te stellen zonder het geloof, de
inzet en het enthousiasme van nu al dierbare medemensen. Wij hopen
dat de kruisweg van de stilte spreekt, spreekt van Hem die ons mens-zijn
heeft gedeeld ten einde toe en die ons uitzicht biedt op Licht.
Br.Manu Van Hecke, Abt
|
