|
"Ik ken Hem niet"
...En de Heer keerde zich om en zag Petrus aan...
Petrus ging naar buiten en weende bitter.
Lucas
Twee werelden. Rechts de feestvaandels voor de Rechtvaardige die moet verdwijnen. Links de berouwvolle vriend.
Ineengestort, vol schuldbesef, grijpt Petrus krampachtig zijn mantel vast: een brok ellende, zielig maar niet wanhopig.
Een reuzegrote gele maansikkel hangt als een schreeuw in de lucht. Een wolk, zwaar als een "steenrots" weegt op Petrus, op wie Christus zijn kerk zal bouwen.
De Heer, met de belofte van de wederopstanding in zich, keert zich om en kijkt Petrus liefdevol aan.
|
